_ (Μου πήγε και αλήθεια αυτή η πόλη ετούτη την άνοιξη...)

Μου πήγε και αλήθεια αυτή η πόλη ετούτη την άνοιξη –
Σαν για μένα ραμμένη
Έβαλα κόλλα γλυκή στα χείλη,
στα μάτια σκιες σπιτιού.
Κάνω την ναζιάρα.
Με αμμώδεις δρόμους
Σιντριβάνια, πεύκινα σπιτιά
Προσαρμοσμένα για το κορμί μου,
Τρέχω άπο τον εαυτό μου σ’εκείνον
Σαλτάρω σκαλοπάτια δυο-δυο μαζί.
Σαν κουνούπια, που μου πέταγαν στο πρόσωπο
(στην λίμνη Παραβάνι)
ακόμα βουίζουν στο κορμί μου,
Τους ανθρώπους που θα περάσουν ή έχουν περάσει στην οδό μου
κληδώνω ακόμα στο άνετό μου το δωμάτιο.
Πρωινό – οι φίλοι μου στο πλαστικό πιάτο,
Μοιράζω συναισθήματα, αισθήσεις,
Χαμόγελα χλωμά, απαλάμες,
κατατομές λιωμένες
Με πιρουνομαχαίρι,
Γευματίζω λέξεις – χορτασμένη και ικανοποιήμενη.
Και δεν μένει κανείς μαζί μου, όλοι μέσα μου είναι
Και κλήδωσα γερά τα μάτια μου,
Δεν αναμένω κάτι, κουνάω μονο το άδειο λίκνο
Και την γη – του πατερα την ψάθινη πολυθρόνα,
Από την καρδιά στην ξεραμένη παλάμη αντέγραψα
Όλα τα όνειρα, όλα τα πρωιά, όλα τα αγγίγματα,
Όλες τις φέτες μπλέ ψωμί και ποτήρι χιόνι
έβαλα άμμο του Θειόυ βρέφους στα κουρασμένα πόδια.
Έβαλα άμμο του Θειόυ βρέφους στα κουρασμένα πόδια.