Μετά κάθομαι.
Μετά ξαπλώνω.
Εδώ τι κάνω;
Απευθύνομαι στο κενό -
Που αρχίζεις και που τελειώνεις;
Σε απολαμβάνω και σε σιχαινομαι.
Με τρομάζεις, αλλά δεν μου αφήνεις τον δικό μου χώρο.
Με γεμίζεις όλο.
Θα έρθω μια μέρα να σε πνίξω.
Θα σε πιάσω από λαιμό...
Θα αρχίσεις να τρέμεις...
Θα ακούσω την βαριά ανάσα σου.
Θα φύγεις, όμως;
images: (c)Maka Batiashvili
4 comments:
Το τελευταίο βράδυ που έκλαψε.
Βρέθηκε στο γνώριμο μαγαζί. Ηταν το τελευταίο βράδυ. Στο διπλανό τραπέζι καθόταν ο άλλος, ο άγνωστος, ο γιατρός. Μετά τα πρώτα χαμόγελα γνωριμίας, ο άγνωστος έκλαψε κρατώντας το ποτήρι με το κόκκινο κρασί. Δεν ήταν αίμα. Ηταν η ντροπή που ένιωσε κοιτώντας τον στα κόκκινα μάτια. Εκλαιγε για αρκετή ώρα σα μικρό παιδί που έχασε το τόπι. Βρήκε το θάρρος, ναι το βρήκε μπροστά του. Εφυγε δακρυσμένος όταν του είπε μη χάσεις ποτέ την ευαισθησία. Το τελευταίο βράδυ συνεχίστηκε στο γνώριμο μαγαζί. Οταν γύρισε στο δωμάτιο έκλαψε κι αυτός. Αυτός όμως δεν είχε το θάρρος να το κάνει μπροστά του. Το έκανε στο δωμάτιο εκ του ασφαλούς. Κάποια στιγμή σκέφτηκε πως θα μπορούσε να ήταν και αυτός στη ΣΥΝΑΥΛΙΑ. Στη συναυλία των αισθημάτων, να βλάπει τα βότσαλα να χορεύουν Κάπως έτσι ήταν το τελευταίο βράδυ.
τα βότσαλα θέλουν θεάτες...
να μη τα παίζουν, να μη τα σπάνε, απλά να τα κοιτάνε.
να τα βρέχει η θάλασσα συχνά να μην ξεραθούν...να τα πάρει αγκαλιά με την ίδια ευαισθησία που καμάρωνε στον άγνωστο.
....θα έχει πολλές συναυλίες.
neta ase gasagebi ikos kvelaferi...amdeni iero jer ar minaxavs;-) mokled summery-ze uars ar vitkodi rame rom ikos;-)
ეს ჩემი ნაცნობია და დაწერა თავისი ისტორია ბოლო საღამოზე პორტუგალიაში, როცა შეხვდა ერთ ადამიანს, რომელმაც მასზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. სასკოლო თემის დასაწყისს ჰგავს, მაგრამ მეტად ვერ გადმოვეცი. არც აქ წერია ბევრი, უფრო პოეტურია :)
Post a Comment