ΑΒΥΣΣΟΣ

ასე მოიწლაწება,მოდის,მოდის და ამეტუზება წინ.
-წადი- ვეუბნები.
ის კი დადგება ჩუმად და სიცარიელით მავსებს. დამაყრუა ამ სიჩუმემ, გავიჟღინთე მისით, მაგრამ ესეც არ ჰყოფნის. სანამ მე არ ვიქცევი მთლიან,ყრუ სიცარიელედ,სანამ ყველა სულის სარკმელი არ დაიგმანება და არ ვიქცევი მოლასლასე ხორცის გროვად, ასე იდგება ჩემს წინაშე და სულსასრუტივით შემისუნთქავს.
სახსრებით ვგრძნობ ხოლმე მის მოახლოებას. მოხუცებს რომ ართრიტი უმწვავდებათ ამინდის შეცვლისას,ისე. მაგრამ ამინდი იცვლება, შენ ხო ვერ შეცვლი. ამის შეცვლა მე კი შემიძლია, მაგრამ მზერა აქვს ისეთი... გამჭოლი და შემაზანზარებელი. თვალებში რომ შევხედავ ხოლმე, ვერაფერს ვაწყობ და მივყვები.
ახლაც გავყევი....
და ახლა ხელჩაკიდებული მიმათრევს თავის უზარმაზარ სამფლობელოში. არა, მიმათრევს რა.. ხო ვთქვი, მივყვები მეთქი. ნების მიერი საქციელია. ნების-მიერი. ნებისმიერი ასე მოიქცეოდა.

...............

ყველაზე ახლობელ ადამიანთან საუბარი ყველაზე მეტად მიჭირს.ყველაზე ახლობელ ადამიანს ყველაზე ნაკლებს ვპატიობ, ეს იგივეა, შენს თავთან კომპრომისზე წახვიდე. არადა,იცი, რამდეჯერაც წახვალ კომპრომისზე, მერე ეს იმდენად შემაწუხებელ,განმეორებად ხასიათზე მიიღებს,გული აგერევა შენზეც და მასზეც.
მეგონა, შემეძლო პატიება. ხანდახან,მავიწყდებოდა კიდეც ვინ რას მაწყენინებდა: ისე, ამბები მავიწყდებოდა ხოლმე, მრჩებოდა ემოცია და განწყობა, მაწყინარს გავურბოდი ხოლმე... ახლა ამბავიც მახსოვს, დაწვრილებით, შემაწუხებლად დეტალურად. არადა, როგორ მაკლია ეს ჩემი მეორე თავი. და ეს მაწუხებს, ვბრაზდები, როგორ შეიძლება ვინმეზე ასე იყო ჩამოკიდებული-თქო. ჰოდა, ახლა მარტოობის როლი მოვირგე. დავბოდიალობ მარტო,ხმა არ მესმის ხოლმე.სიცარიელეა ირგვლივ.

პოეტი რომ ვიყო,ამას მე დავწერდი. მაგრამ,სამწუხაროდ, თუ საბედნიეროდ, ”მე არ ვწერ ლექსებს, არც ლექსი არ მწერს”((c)ზვიად რატიანის ლოთიანი ექსპრომტი :)))))

აქ ვზივარ და ვზივარ.
გაუწვიმებლად წვიმს
ისე, როგორც ჩრდილი
სხეულს გვიბრუნებს ხოლმე.

აქ ვზივარ და ვზივარ.
მე აქ, პირდაპირ ჩემი გული
და მოშორებით
ჩემი დაღლილი კავშირი მასთან.
ასე, რათა ბევრნი ვჩანდეთ
როცა კი სიცარიელე თვლას დაგვიწყებს.

ცარიელი ოთახი ქროლავს.
მტკიცედ ვადგავარ იმავე გზას,
რომელიც აღსაგველი მაქვს.

შენგან არაფერი ისმის.
ფოტო შენი უძრავია.
იყურები თითქოსდა მოდიხარ
იღიმი და თითქოს არც კი.

Le Temps Qui Reste

ეს ფრანსუა ოზონის ახალი ფილმია. ვუყურე. როგორც თითქმის ყოველთვის, ეს რეჟისორი ბევრს გვიყვება,მოქმედება თითქმის არაა.მოქმედება ბევრი არაა,არ ხდება ბევრი ამბები,თორემ როგორ არაა. საუბრობს ერთზე, და დიდ თემაზე.
განწყობა დაემთხვა.
სწორედ რამდენიმე ხნის წინ ვიფიქრე: აი, ახლა,უცბად რომ აღმოვაჩინო, რომ განუკურნებელი სენი მაქვს-თქო, რა ვიზამდი? და ვნახე ეს ფილმიც. ”იაპონური სიმშვიდით”((c)რემე) ხვდება ადამიანი სიკვდილს.მაგრამ ეს სიმშვიდე მხოლოდ გარეგნულადაა ”იაპონური”. პერსონაჟი აგრესიულობამდე მშვიდია მომავალში საკუთარი მალეგაქრობის მოლოდინში. ჩემგან ფილმის რეზენზენტი არ გამოვა. მაგრამ... შემიძლია ვთქვა, რომ მეც ასე შევხვდებოდი ასეთ განაჩენს?
ხომ რთულია, ამ ფიქრის გონებაში გავლებაც კი? მაშინვე თავიდან ვიშორებთ... სიკვდილი ხომ გარდაუვალია (ვთქვი რა,მეც, ახალი ამბავი),მაგრამ საშიში მომავლის ცოდნაა :))). ძველი ბერძნული ტრაგედიის გენიალური მიგნება...

და ჩემი საყვარელი მწერლის... არა, ასე ვერ დავარქმევ: ჩემი საყვარელი ადამიანის სიტყვები -
Δεν ελπίζω τίποτα,δε φοβάμαι τίποτα,είμαι λέφτερος... (არაფრის მეშინია,აღარაფერს ვიმედოვნებ,თავისუფალი ვარ). მალე მასზეც დავწერ.